Home / Nieuws / ‘De ‘langzame Limburgers’ nemen nog de tijd voor dingen’

‘De ‘langzame Limburgers’ nemen nog de tijd voor dingen’

Pim (39) is lid van schutterij Sint Paulus; verenigingslokaal en schietterrein zijn gevestigd bij café Dennenoord in Roggel. De schutterij is ‘achter’, het café ‘voor’. Zaterdagavond drinkt Pim meestal ‘voor’ een pilsje.

Pim: ‘Twee jaar lang zeurde de secretaris aan mijn kop: je moet lid worden van de schutterij. Uiteindelijk zei ik ja, al wist ik niet precies waartegen. Kijk naar dit lichaam: het is geen voetballer, het is geen tennisser, dan maar een schutter.

‘Vroeger hadden schutterijen de taak een stad of dorp te beschermen, tegenwoordig is het folklore. Zondag gaan we met de vereniging naar het schuttersfeest in Ospeldijk. Ik ben een Max Verstappen-fan en zou anders waarschijnlijk naar de race in Spa zijn gegaan, maar de schutterij gaat voor. De dag begint met een optocht. De 25 deelnemende schutterijen lopen in kostuum door het dorp, allemaal voorgegaan door hun drumband. Er zit een bepaalde cadans in zo’n mars. Ik zie de hoedjes en petjes op hetzelfde ritme deinen en loop daartussen, borst vooruit. Langs de weg klinkt applaus. Ik voel me écht even onderdeel van een geheel, een fier gevoel dat vleugels geeft. Voor mij staat de schutterij voor gemeenschapszin. Vanavond hebben we met z’n allen de kar geladen die morgen meegaat voor de drummers. Dat is dan alvast geregeld.

Als ik hier een schop in de grond zet, weet ik wat voor aarde eruit komt. Ik weet hoe de mensen zo’n beetje in elkaar zitten

Vertrouwde vakantie

Gidi Heesakkers, zelf als kind jaar in jaar uit present op de camping in Domburg, vroeg zich af wat mensen bezielt die altijd naar dezelfde plek op vakantie gaan. Die mensen zelf blijken dat heel goed te weten.

‘Ik heb in Antwerpen gewoond, in Den Haag, een dorp verderop, nog een dorp verderop. Ik ben hier opgegroeid en heb nooit het besluit genomen terug te keren, maar door alle kleine keuzen die ik maakte kwam ik wél uit in Roggel, het dorp met de lelijke naam. Het was wikken en wegen: wat vind ik belangrijker, kwaliteit van leven of kwaliteit van werken? In deze regio is de kwaliteit van wonen hoog, je zit midden in de natuur, de huizen zijn minder duur dan in de Randstad, maar de kwaliteit van werk is minder.

‘De natuur bepaalt mede de cultuur. Ik zeg altijd: als ik hier een schop in de grond zet, weet ik wat voor aarde eruit komt. Ik weet hoe de mensen zo’n beetje in elkaar zitten. De ‘langzame Limburgers’ nemen nog de tijd voor dingen. Het zijn misschien stijfkoppen, maar ze zien het zo: als je het snel doet, maak je meer fouten en ben je meer aan het corrigeren dan wanneer je het trager, maar wel in één keer goed doet.’

Bron: De Volkskrant

Bekijk ook:

Schrijfmarathon in Roggel!

Zet even René Froger op: alles kan een mens gelukkig maken, …een vers kopje thee…. ...

Wordpress Content Protection plugin